Als ik me door u laat coachen kom ik dan ook van m’n rugpijn af?

voetbalDeze vraag kwam binnen via m’n website, een uitdagende vraag, wat is hier aan de hand? Is er een lolbroek actief? Toen ik per mail voorstelde om tot een telefonische intake te komen, ging nog diezelfde middag de telefoon.

Het bleek wel degelijk een serieuze vraag. Andre vertelde dat hij veel last van z’n rug had en dat hij zijn werk als verpleegkundige amper meer aankon. Daarnaast kreeg hij thuis regelmatig, lief maar dwingend, te horen dat hij echt meer tijd moest uitruimen voor de kinderen. Van z’n vrienden had hij al tijden niets meer vernomen, daar baalde hij goed van. Ik wil gewoon eens praten met een man, ik kom op m’n werk en thuis om in de vrouwen. Zo kwam ik bij u uit.

Deze informatie bevatte genoeg handvatten om actief mee aan de slag te gaan. We hebben direct een afspraak gemaakt.

Het gaat te ver om in deze blog de hele casus te beschrijven. Wat volgt is een beknopte weergave.

Andre werkt als fulltime verpleegkundige in het ziekenhuis,. Het overgrote deel van zijn collega’s is vrouw en werkt parttime. De collega’s maakten graag gebruik van zijn fysieke kracht, een zware patiënt was als gauw “zijn” patiënt. In zijn beleving draaide hij te vaak op voor het zware werk en had daardoor amper echt contact met de patiënten. Het feit dat hij als een van de weinige fulltime werkt, maakt het in zijn beleving nog zwaarder. Hij is er immers veel vaker dan de collega’s. Als hij daarover met zijn collega’s wilde praten, kreeg hij grappig bedoelde stekende opmerkingen te horen of de vrouwelijke charme werd ingezet.

Thuis was het in zijn beleving eigenlijk net zo, “mijn vrouw en twee dochters lijken soms wel een blok tegen me te vormen, terwijl ik zo gek op ze ben. Ik ben zelfs gestopt met voetballen om meer tijd voor ze te hebben”.

Tijdens de verschillende gesprekken die we gevoerd hebben, werden zaken voor Andre steeds duidelijker. “ik leef wel heel erg in een vrouwenwereld, vrienden waren daar wel eens jaloers op maar mij gaat het bijna tegenstaan”, “m’n werk vind ik hartstikke leuk maar ik zou wel een eerlijkere taakverdeling willen binnen het team”.
Ook werd het hem duidelijk dat hij graag z’n collega’s helpt en de galante ridder uit hangt maar niet voor zichzelf opkomt. “Tegen m’n maten zei ik gewoon “doe het zelf” en daarmee was de kous af”, “als ik dat op m’n werk doe, duurt het teamoverleg standaard 30 minuten langer, en maar praten”, “Ik mis m’n voetbalvrienden”, “eigenlijk zou ik wel iets minder willen werken”.

Mooi hoe bewustwording werkt en hoe woorden gaandeweg verbonden worden aan de emoties die daarbij horen. Energie gaat weer stromen en er is weer ruimte om je leven vorm te geven. Over rugklachten heb ik hem trouwens niet meer gehoord.

Andre heeft de eerste stap alvast gezet, hij is weer gaan voetballen! Over verdere keuzes praten we de komende paar weken nog.

Geef een reactie